Каля паўсотні беларускіх студэнтаў, якія навучаюцца ў Польшчы па стыпэндыяльнай праграме імя Кастуся Каліноўскага, сабраліся ў нядзелю а 18 гадзіне каля будынку бюро праграмы, што месьціцца на тэрыторыі Варшаўскага ўнівэрсытэту, каб выказаць сваё незадавальненьне. Нагодай для мітынгу стала прызначэньне на панядзелак 25 верасьня ў 13 гадзін даты ўрачыстага закрыцьця «Падрыхтоўчых курсаў».
26 верасьня ўсе беларусы мусяць разьехацца па розных гарадах, але нечакана высьветлілася, што больш за 50 чалавек адмовіліся ехаць па накіраваньні ў іншыя ўнівэрсытэты ды напісалі апэляцыйныя скаргі. Беларускім студэнтам прапанаваныя варыянты, што не адпавядаюць спэцыяльнасьці. Студэнты сьцьвярджаюць, што гарады ды ўнівэрсытэты накіраваньня былі вядомыя даўно, але сьпісы вывесілі толькі 20 верасьня. Прапановамі шмат хто быў шакаваны. Выпадак калі студэнту-магілёўцу, які вывучаў маркетынг прапанавалі вучыцца на мэталюрга патрапіў, нават, у польскую прэсу. Самы складаны момант – артыстычныя прафэсіі. Высьветлілася, што падобнае навучаньне каштуе занадта дорага – ня меней за 10 тыс. эўра за адзін год. У выніку, каля сямі чалавек, сярод якіх былыя студэнты Беларускай акадэміі мастацтваў ды музыкі, увогуле не атрымалі ніякага разьмеркаваньня.
У той жа час у студэнцкім інтэрнаце «Бабілён» Варшаўскай палітэхнікі, дзе жывуць беларусы, па ўсіх паверхах расклееныя аб’явы, што ўсе ўдзельнікі «стыпэндыяльнай праграмы для Беларусі» мусяць зьехаць з памяшканьня да 8 гадзіны раніцы 27 верасьня. Аб’явы падпісаныя кіраўніком студэнцкага інтэрнату Войцэхам Сыта. На далейшы тэрмін жытло для беларусаў не праплачанае – той, хто ня мае разьмеркаваньня пачынаючы зь серады рызыкуе застацца на вуліцы.
Каля 19 гадзіны да студэнтаў прыехаў Аляксандар Мілінкевіч, які цяпер знаходзіцца ў Варшаве. Разам з прадстаўніком «каліноўцаў» Вэнэдыктам Кляўзэ ён правёў перамовы з дырэктарам «Студыяў Усходняй Эўропы» Варшаўскага ўнівэрсытэту Янам Маліцкім, які ўласна і распараджаецца цяпер лёсам беларускіх студэнтаў.
Пасьля паўтарагадзіннай сустрэчы Мілінкевіч выйшаў да студэнтаў разам з Маліцкім ды запэўніў, што выйсьце будзе знойдзена. Маліцкі, у сваю чаргу, паабяцаў на працягу ночы пераразьмеркаваць накіраваньні ды вывесіць новыя сьпісы. Студэнты паставіліся да гэтай заявы досыць скептычна, але ў выніку разышліся, папярэдзіўшы, што не дазволяць сябе падмануць ды вернуцца да тэмы на наступны дзень.




кожны аболтус атрымае сваё.
нашыя сустрэчы з вамі адбудуцца вельмі хутка, пасьля першых іспытаў, якія большасьць з вас заваліць!
да сустрэчы!
Da Alesia: usie i Warszawie - heta znaczyc, szto bielarusy warszawy. bo palaki navat nie vedajuc dzie heta bielarus znachodzicca
Сумна назіраць за таўкатнёй у ступе, дзе нават крупаў няма...
Шкада, што некаторыя з такім напалам эмацыйнасьці бароняць... мажлівасьць "змагацца з дыктатурай" у цяплічных варунках заходняе цывілізацыі.
Пакіньма ў спакоі фігурантаў імітацыйнае праграмы.
Згодны, што за кароткім часам станемся сьведкамі вяртаньня некаторых з ганьбаю.
Артур характэрна падціскае вусны. Яму нялёгка тут. Яму 21 год.Натхняе хіба тое, што прэстыжная ўкраінская Кіева-Магілянская акадэмія прыняла яго на дыстанцыйнае навучаньне. Ён зьбіраецца штудзіраваць падручнікі і здаваць экзамэны пісьмова. Ён марыць калісьці паслужыць Беларусі ў якасьці дзяржаўнага чыноўніка. Калі краіне будуць патрэбныя ўрадоўцы-патрыёты. Што прывезьці? Кніг, кніг, часопісаў! – просіць ён.
Аднак ня ўсё ў цяперашнім стане беларускага дэмакратычнага руху Артуру даспадобы. «Людзі, што маглі прыносіць карысьць, разьехаліся зь Беларусі», -- з горыччу кажа ён. І прыводзіць прыклад Барыса Гарэцкага, былога прэс-сакратара Маладога Фронту. Але Гарэцкага яшчэ можна зразумець – над ім даўлела крымінальная справа. Кепска, што сярод стыпэндыятаў праграмы імя Каліноўскага шмат людзей, якім зусім нічога не пагражала
Наша Ніва
12 лiпеня 2006